scena

Siedem pieczęci (pieśń „Tak” i „Amen”)

LX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Siedem refrenów miłości do wieczności i obrączka obrączek.

Fragmenty: 9

Wróżbiarz brzemienny w grzmoty „tak”LX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Jeślim wróżbiarzem jest, onego ducha wieszczego pełen, co na wysokim jarzmie między dwoma morzami się snuje, — między przeszłością i przyszłością, jako ciężka snująca się chmura, — wrogi nizinom parnym oraz wszystkiemu,…

Zaratustra widzi siebie jako ciężką chmurę między przeszłością a przyszłością, gotową do błyskawicy. Kończy refrenem, że kocha wieczność, jedyną kobietę, z którą chciałby mieć dzieci.

Czytaj w książce →

Weselny pierścień pierścieniLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

o, jakżebym ja nie miał być żądnym wieczności i weselnego pierścienia pierścieni, — pierścienia wrotu nie pragnąć!

Pierwsze pojawienie się refrenu, który zamyka każdą pieczęć.

Czytaj w książce →

Gniew, który burzy groby i stare tabliceLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Jeśli gniew mój groby kiedykolwiek burzył i, stare krusząc tablice, w przepastne spychał głębie: jeśli szyd mój zmurszałe rozpylał słowa, jeśli był jako miotła dla krzyżowych pająków i jako wicher przewiewny dla…

Zaratustra wspomina swój niszczący gniew i szyderstwo, a mimo to nazywa siebie światu błogosławiącym obok posągów starych świata oszczerców. Następuje refren.

Czytaj w książce →

Twórcza błyskawica i gra w kości z bogamiLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Jeśli choć jedno tchnienie z twórczego nawiedziło mnie tchnienia, z onego musu niebiańskiego, co przypadki nawet zmaga i w gwiezdne koliska pląsać je zniewala: jeśli śmiałem się kiedykolwiek onym błyskawicowym śmiechem,…

Mówi o niebiańskim musie, który nawet przypadki zniewala do gwiezdnych pląsów, i o grze w boskie kości, aż ziemia drży.

Czytaj w książce →

Sól, co dobre ze złym wiążeLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Jeślim kiedykolwiek pełnym pijał zaciągiem z onego korzenno-pienistego dzbana, w którym rzeczy wszelkie dobrze rozczynione są: jeśli dłoń ma dolewała kiedy dale najdalsze do bliży najbliższych i ogień do ducha, i ochotę…

Zaratustra opisuje dzban, w którym dale najdalsze i bliże najbliższe, ochota i cierpienie, rzeczy najgorsze i najlepsze są dobrze rozczynione, a siebie samego jako ziarno onej wyzwalającej soli.

Czytaj w książce →

Rozkosz żeglarza w bezmiarzeLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Jeślim morzu jest skłonny oraz wszystkiemu, co morza tchnienie z sobą niesie, a najskłonniejszy wówczas, gdy mi się ono gniewnie przeciwi: jeśli owa poszukiwań pochopność jest we mnie, co żagle ku nieodkrytym krainom…

Kocha morze i pochopność poszukiwań, która wydyma żagle ku nieodkrytym krainom. Woła, że ląd ginie sprzed oczu i opadają ostatnie łańcuchy.

Czytaj w książce →

Cnota tancerza i śmiejąca się złośliwośćLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Jeśli cnota ma tancerza jest cnotą, jeślim skokiem nóg obu wskakiwał często w złoto-szmaragdowe olśnienie: jeśli ma złośliwość śmiejącym się jest szydem, zagnieżdżonym pośród róż pnących i liliowych zagąszczy: — a w…

Zaratustra nazywa swą cnotę cnotą tancerza i mówi, że w śmiechu jednoczy się wszelkie zło, lecz uświęcone i rozgrzeszone. Wskazuje swą alfę i omegę: każde ciało tancerzem, każdy duch ptakiem.

Czytaj w książce →

Alfa i omega: ciężkie staje się lekkimLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

jeśli alfą i omegą mą jest, że wszystko ciężkie lekkim, każde ciało tancerzem, każdy duch ptakiem stać się winien: a zaprawdę, toć jest alfą i omegą moją! —

Ogłasza swą pierwszą i ostatnią zasadę.

Czytaj w książce →

Mądrość ptaka: nie ma góry ani dołuLX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Jeślim kiedykolwiek ciche ponad sobą rozpinał niebiosa i o własnych skrzydłach we własne wzbijał się nieba: jeślim, igrając, w głębokich światła pławił się dalach, gdzie mej wolności mądrość, — mądrość ptaka nawiedziła…

Wzbijając się we własne niebo, słyszy mądrość ptaka: nie ma góry ani dołu, więc śpiewaj i nie mów już. Ostatni refren zamyka pieśń.

Czytaj w książce →