temat Kochajcie pokój jako środek do nowych wojen; męstwo jako najlepszy zabójca, zabijający nawet śmierć; posłuszeństwo i nieposłuszeństwo wojownika.
Bracie mój, jeśli z szczęśliwych jesteś, to posiadasz jedną tylko cnotę, a nie więcej: przez taki most łatwiej się przechodzi. Czcigodny jest ten, co wiele cnót posiada. Ciężki to jednak los. Niejeden szedł na pustynię…
Wojna, zazdrość i niedowierzanie między cnotami zostają nazwane koniecznymi.
Czytaj w książce →W górach najbliższą drogą jest droga od wierzchołka do wierzchołka: lecz na to trzeba mieć długie nogi. Przypowieści niechaj tu będą wierzchołkami, a ci, do których się mówi, wielcy i rośli. Powietrze rzadkie i czyste,…
Mądrość jest kobietą, która kocha tylko wojownika: odważnego, beztroskiego, szyderczego i gwałtownego.
Czytaj w książce →Przez naszych najlepszych wrogów oszczędzani być nie pragniemy, zarówno jak i przez tych, których umiłowaliśmy z głębi duszy. Zezwólcież mi zatem prawdę wam rzec! Bracia moi w wojnie! Umiłowałem was z głębi duszy, byłem…
Zaratustra wzywa wojowników, a nie żołnierzy w mundurach — takich, którzy szukają własnego wroga i walczą o swe myśli.
Czytaj w książce →Winniście miłować pokój jako środek nowej wojny. Zaś pokój krótki bardziej, niźli długi. Was nie wzywam ja do pracy, lecz do walki. Was nie nawołuję do pokoju, lecz do zwycięstwa. Waszą pracą niech będzie walka, waszym…
Pokój ceniony jest tylko jako środek nowych wojen, a dobra wojna uświęca każdą sprawę.
Czytaj w książce →Powiadacie, iż słuszna sprawa uświęca nawet wojnę? Ja wam mówię: dobra wojna uświęca każdą sprawę.
Odwraca zwykłe usprawiedliwianie wojny jej sprawą.
Czytaj w książce →Nazywają was ludźmi bez serca: lecz wasze serce jest prawdziwe, a ja kocham wstydliwość waszej serdeczności. Wy wstydzicie się waszego przypływu, jako inni wstydzą się swego odpływu. Szpetni jesteście? Niechże i tak…
Wojownicy mają czcić swych wrogów — nienawidzić ich, lecz nigdy nimi nie gardzić — i dzielić ich powodzenia.
Czytaj w książce →Bunt — to dostojeństwo w niewolniku. Waszym dostojeństwem niech będzie posłuszeństwo! Wasze rozkazywanie nawet niech będzie posłuszeństwem. Dobremu wojownikowi brzmi milej „musisz”, niźli „chcę”. I wszystko, co wam jest…
Dostojeństwem wojownika jest posłuszeństwo, nie niewolniczy bunt, a samo rozkazywanie jest formą posłuszeństwa.
Czytaj w książce →Wasze umiłowanie życia, niech będzie miłością waszej najwyższej nadziei: a najwyższą nadzieją waszą niech będzie najwyższa myśl życia! Zaś najwyższą myśl waszą winniście mnie pozwolić sobie rozkazać, — a brzmi ona:…
Wojownik żyje życiem posłuszeństwa i wojny i nie chce, by go oszczędzano.
Czytaj w książce →Często pragnie się miłością przeskoczyć tylko zawiść. Często również urażamy, czynimy sobie wroga, aby ukryć, iż sami jesteśmy urażalni. „Bądźże przynajmniej mym wrogiem!” — tako mówi prawdziwa pokora, co o przyjaźń…
Kto chce mieć przyjaciela, musi chcieć za niego wojować, a więc umieć być wrogiem.
Czytaj w książce →Wszystko w kobiecie jest zagadką i wszystko w kobiecie ma jedno rozwiązanie: zwie się ono brzemiennością. Mężczyzna jest dla kobiety tylko środkiem: celem jest zawsze dziecko. Lecz czymże jest kobieta dla mężczyzny?…
Mąż ma być wychowany ku wojnie, niewiasta zaś ku wytchnieniu wojownika.
Czytaj w książce →A gdy najdzikszego z mych koni dosiąść pragnę, włócznia mi moja najlepiej wonczas wygadza: ona mej nodze każdego czasu rada służy: — Ta włócznia, którą w mych wrogów cisnę! Jakżem wdzięczny nieprzyjaciołom moim, że…
Dziękuje wrogom, że ma w kogo cisnąć swą włócznią.
Czytaj w książce →I patrzcież mi, przyjaciele! Tu oto, gdzie tarantuli nora, wznoszą się ku górze ruiny starej świątyni, — spojrzyjcież mi tylko rozjaśnionymi oczy! Zaprawdę, kto tu niegdyś myśli swoje w kamieniu spiętrzył, ten życia…
Walka i wrogość ukazane są jako piękne; Zaratustra prosi przyjaciół, by byli sobie wrogami pewnie i pięknie.
Czytaj w książce →Jest we mnie jednak coś, co się odwagą zowie: zabijała ona zawsze wszelkie pognębienie. Odwaga ta nakazała mi wreszcie stanąć i zapytać: „Karle! Ty! Albo ja!” Odwaga jest najlepszym zabójcą, — odwaga, która *naciera*:…
Odwaga, która naciera, zabija pognębienie, zawrót nad przepaścią i współcierpienie.
Czytaj w książce →Kocham walecznych: nie dosyć to jednak kordem być tylko rąbiącym, — należy też wiedzieć „rąb, a bacz, *kogo* zacz!” Często więcej waleczności jest w tym, że się ktoś przemoże i minie: aby się dla godniejszego…
Waleczność oznacza wybór godnego wroga, którego można nienawidzić i z którego można być dumnym, a mijanie innych.
Czytaj w książce →Na tych rymach Zaratustry paśli się królowie; zaczem król po prawej rzecze: — O, Zaratustro, jakżeśmy dobrze uczynili, wybrawszy się w drogę, aby ciebie ujrzeć! Albowiem wrogowie twoi pokazali nam obraz twój w swoim…
Królowie przytaczają naukę Zaratustry o pokoju jako środku ku nowym wojnom i o dobrej wojnie, która każdą rzecz uświęca.
Czytaj w książce →*Słyszeć* go musimy, tego co poucza: „winniście miłować pokój jako środek ku nowym wojnom, zaś krótki pokój bardziej, niż długi!”
Król przypomina wcześniejszą naukę, że pokój należy miłować tylko jako środek ku nowym wojnom.
Czytaj w książce →Jesteście tylko pomostami: niechże wyżsi po was kroczą! Oznaczacie stopnie: nie złorzeczcież temu, co się po was na *swoją* wyżynę wspina!
Swych wojowników traktuje bez pobłażania, a chorowici padliby na odgłos jego bębnów.
Czytaj w książce →Dusze zimne, muły, ślepce i opoje krzepkimi sercem dla nas nie są. Serce posiada, kto trwogę zna, lecz ją *zmaga*; kto przepaść widzi, lecz widzi ją z *dumą*.
Odwagę określa jako znać trwogę i ją zmagać, widzieć przepaść, lecz z dumą.
Czytaj w książce →*Trwoga* bowiem — jest naszym stanem wyjątkowym. Odwaga wszakże, żądza przygód, ochoczość do wszystkiego, co niepewne, na co nikt się jeszcze nie poważył — *odwaga* zda mi się człowieka przedhistorią całą.
Zaratustra czyni korzeniem dziejów ludzkich i ducha odwagę, nie trwogę.
Czytaj w książce →To eksperyment z interaktywną lekturą i z wykorzystaniem AI, by pomóc ci się rozwijać. Tako rzecze Zaratustra to tekst, z którym współczesnemu czytelnikowi notorycznie trudno się zmierzyć; potraktowany jednak jako zestaw ćwiczeń umysłowych, z pewnością odmieni twoje myślenie, zanim dotrzesz do końca. Po drodze pomoże ci towarzyszka, która jest zawsze obok książki.
Czy podejmujesz wyzwanie?
Co mówili krytycy
Brandes dowodzi, że Nietzsche, kochając walkę dla niej samej, za postęp uznaje jedynie wyhodowanie wyższego, silniejszego gatunku, nadczłowieka, nawet kosztem poświęcenia mas, i że wizja ta tak przypomina pół żartem snute marzenie Renana o fabryce bogów, iż wpływ Renana nie budzi wątpliwości, choć Nietzsche zamienił to w dogmat i nigdy mu tego nie przyznał.
Wielkość ruchu mierzy się ofiarami, jakich wymaga.
Brandes dowodzi, że Nietzsche, podobnie jak Hartmann, przeczy możliwości równości i pokoju, ponieważ życie jest nierównością i wojną, wysławiając dobrą wojnę, która uświęca każdą sprawę, i że obaj odzwierciedlają militaryzm nowego Cesarstwa Niemieckiego, przy czym Nietzsche różni się tylko tym, że chce wojny, by nie wymarła męskość.
Brandes wywodzi pochwałę wojny z ducha Niemiec Bismarcka.
Mencken dowodzi, że dla Nietzschego instynkt i eksperyment ujawniają własną moc, że szczęście polega na niepohamowanym poddawaniu się woli mocy w nieustannym współzawodnictwie, przytaczając Zaratustrowe „nie do pokoju, lecz do zwycięstwa” i rzucanie kośćmi ze śmiercią, i że oznacza to krucjatę przeciw etyce poświęcania się dla niższych oraz przewartościowanie, które uwalnia wolę mocy od niesławy.
Używa Zaratustrowego wezwania do zwycięstwa zamiast pokoju jako reguły nieustannego sprawdzania i eliminowania niezdatnych.
Ludovici dowodzi, że pozbawienie człowieka wyższego jego tak zwanej niegodziwości może zadać gwałt temu, co w nim największe, i że najszlachetniejsza niegodziwość, niegodziwość odwagi i stanowczości, zanika pod rządami moralności niewolniczych, dlatego Nietzsche wołał, że najgorsze w człowieku jest tak małe i że dobrze jest być dzielnym.
Odwaga jako szlachetna niegodziwość, którą Nietzsche chciał zachować.
Ludovici utrzymuje, że powitanie Zaratustry potwierdza jego tezę, iż filozofia ta ma dać ludziom wyższym wielką nadzieję, lecz surowo: Nietzsche chce być dla ludzi wyższych twardym łożem, czynić ich twardszymi, a nie ułatwiać im drogę.
„Nie oszczędzam moich wojowników”.
Ludovici dowodzi, że czyniąc sumiennego specjalistę jedynym, który opiera się melancholijnej muzyce czarownika, Nietzsche oddaje wysoki hołd uczciwości naukowca, a sporu o strach używa, by powtórzyć, że odwaga to cała pierwotna historia człowieka.
Odwaga jako siła napędowa rozwoju człowieka.