L. Na górze oliwnej

Zima, gość dokuczliwy, przebywa w domu moim; posiniały dłonie me od jej przyjacielskiego uścisku. Godność ja mu świadczę, gościowi memu złemu, lecz rad pozostawiam go samego. Rad precz go odbiegam; a kto *szybko* biega,…

Zaratustra mówi o zimie jak o złym gościu, któremu świadczy cześć, lecz przed którym ucieka do słonecznego zakątka swej góry Oliwnej. Woli twardość i ubóstwo od bałwochwalczego ciepła i śmieje się nawet w swym zimnym łożu.

Złośliwością dzień każdy poczynam: drwię z zimy chłodną kąpielą: mruczy przeto surowy mego domu przyjaciel. Rad go przy tym łechczę świeczką woskową: aby mi niebo wreszcie wyzwolił z popielistego zmierzchu. Osobliwie…

Każdego ranka drwi z zimy i wyczekuje milczącego, śnieżnobrodego nieba zimy, które przemilcza nawet swe słońce. Od niego nauczył się milczenia, które się nie zdradza, tak by nikt nie dostrzegł jego ostatecznej woli.

Śnieżnobrode, milczące zimy ty niebo, krągłooka biała ty głowo ponade mną! O, ty niebiańska przenośnio duszy mojej oraz jej swawoli! Zalim nie *powinien* się ja ukrywać, jako ktoś, co złoto połknął, — aby mi duszy nie…

Jak ktoś, kto połknął złoto, ukrywa się i chodzi na koszturach przed zawistnikami. Otacza swe szczęście przypadłościami i zimowymi niedostatkami, by mu go nie zazdroszczono.

Samotność jednych to ucieczka chorego, samotność innych jest ucieczką *przed* chorym.

Zaratustra pozwala biednym zezującym nicponiom słyszeć, jak szczęka zębami i lamentuje, że zamarznie na lodzie poznania. Tymczasem biega na ciepłych nogach po swej górze Oliwnej i śpiewa, drwiąc z wszelkiej litości.