XIV. O przyjacielu

„Jednego mam wokół siebie zawsze za wiele — myślał pustelnik. — Zawsze tylko: jeden razy jeden — to uczynić wreszcie gotowe dwa!” „Ja” i „mnie” są zawsze w zbyt żarliwej ze sobą gawędzie; jakżeby to wytrzymać się dało,…

Pustelnik ma wokół siebie zawsze jednego za wiele, gdyż „ja” i „mnie” wnet czynią dwa. Przyjaciel jest korkiem, który nie pozwala ich rozmowie zapaść w głębie, a nasza tęsknota do przyjaciela zdradza brak wiary w siebie.

Często pragnie się miłością przeskoczyć tylko zawiść. Często również urażamy, czynimy sobie wroga, aby ukryć, iż sami jesteśmy urażalni. „Bądźże przynajmniej mym wrogiem!” — tako mówi prawdziwa pokora, co o przyjaźń…

Miłością często chce się tylko przeskoczyć zawiść, a atakiem ukryć własną urażalność. Pokora, która nie śmie prosić o przyjaźń, mówi: „Bądźże przynajmniej mym wrogiem!”. W druhu należy czcić także wroga.

Dla przyjaciela swego nie możesz nigdy dosyć strojnie się przyodziać: gdyż winieneś mu być strzałą i tęsknotą ku nadczłowiekowi.

Ukazanie się przyjacielowi nago razi go. Twarz śpiącego przyjaciela to własna twarz w chropawym zwierciadle, co przypomina, że człowiek powinien być pokonany.

Dla przyjaciela swego nie możesz nigdy dosyć strojnie się przyodziać: gdyż winieneś mu być strzałą i tęsknotą ku nadczłowiekowi.

Dla przyjaciela trzeba się stroić, bo ma się być dla niego strzałą ku nadczłowiekowi.

W odgadywaniu i przemilczaniu mistrzem powinien być przyjaciel: nie powinieneś pragnąć być wszystkim zarazem. Sen niech ci objawia, co czyni przyjaciel twój na jawie. Odgadywanie niech będzie twym współczuciem: abyś…

Nie wszystko trzeba widzieć; sen niech objawia, co przyjaciel czyni na jawie. Współczucie powinno być delikatne i kryć się pod twardą skorupą, a przyjaciel ma być powietrzem, samotnością, chlebem i lekarstwem. Niewolnik nie może być przyjacielem, a tyran mieć przyjaciół.

Zbyt długo tkwił w kobiecie niewolnik i tyran. Przeto nie dojrzała jeszcze kobieta do przyjaźni: zna ona tylko miłość. W miłości kobiety jest niesprawiedliwość i zaślepienie przeciw wszystkiemu, czego nie kocha. Nawet w…

Zbyt długo tkwił w kobiecie niewolnik i tyran, dlatego zna ona tylko miłość, w której jest niesprawiedliwość, zaślepienie, błyskawica i noc. Kobiety są jeszcze kotami, ptakami lub w najlepszym razie krowami, a Zaratustra pyta, którzy mężczyźni są zdolni do przyjaźni.

Wszak bywa kamractwo: obyż i przyjaźń była.

Zaratustra gani ubóstwo i skąpstwo duszy mężczyzn i kończy życzeniem, by kamractwo stało się przyjaźnią.