Fragmenty: 7
Przez naszych najlepszych wrogów oszczędzani być nie pragniemy, zarówno jak i przez tych, których umiłowaliśmy z głębi duszy. Zezwólcież mi zatem prawdę wam rzec! Bracia moi w wojnie! Umiłowałem was z głębi duszy, byłem…
Zaratustra oświadcza, że jest dla słuchaczy zarazem kimś z nich i ich najlepszym wrogiem, i nie będzie ich oszczędzał. Wzywa ich, by przyznali się do swej nienawiści i zazdrości, szukali własnego wroga i prowadzili wojnę o swe myśli.
Czytaj w książce →
Winniście miłować pokój jako środek nowej wojny. Zaś pokój krótki bardziej, niźli długi. Was nie wzywam ja do pracy, lecz do walki. Was nie nawołuję do pokoju, lecz do zwycięstwa. Waszą pracą niech będzie walka, waszym…
Zaratustra radzi walkę zamiast pracy i zwycięstwo zamiast pokoju. Wielkie rzeczy zdziałały wojna i odwaga, nie współczucie, a dobrem jest męstwo.
Czytaj w książce →
Powiadacie, iż słuszna sprawa uświęca nawet wojnę? Ja wam mówię: dobra wojna uświęca każdą sprawę.
Zaratustra odwraca twierdzenie: to wojna uświęca sprawę, a nie odwrotnie.
Czytaj w książce →
Nazywają was ludźmi bez serca: lecz wasze serce jest prawdziwe, a ja kocham wstydliwość waszej serdeczności. Wy wstydzicie się waszego przypływu, jako inni wstydzą się swego odpływu. Szpetni jesteście? Niechże i tak…
Zaratustra widzi w słuchaczach wstydliwość serdeczności i złośliwość w ich wyniosłości. Mają mieć tylko wrogów godnych nienawiści i być z nich dumni.
Czytaj w książce →
Bunt — to dostojeństwo w niewolniku. Waszym dostojeństwem niech będzie posłuszeństwo! Wasze rozkazywanie nawet niech będzie posłuszeństwem. Dobremu wojownikowi brzmi milej „musisz”, niźli „chcę”. I wszystko, co wam jest…
Bunt jest dostojeństwem niewolnika; dostojeństwem wojownika jest posłuszeństwo. Wszystko, co im drogie, mają sobie wprzódy pozwolić nakazać.
Czytaj w książce →
Wasze umiłowanie życia, niech będzie miłością waszej najwyższej nadziei: a najwyższą nadzieją waszą niech będzie najwyższa myśl życia! Zaś najwyższą myśl waszą winniście mnie pozwolić sobie rozkazać, — a brzmi ona:…
Umiłowanie życia zostaje związane z najwyższą nadzieją, a najwyższa myśl dana jest jako rozkaz. Zaratustra kończy, odmawiając oszczędzania swych braci w wojnie.
Czytaj w książce →
Zaś najwyższą myśl waszą winniście mnie pozwolić sobie rozkazać, — a brzmi ona: człowiek jest czymś, co pokonanym być winno.
Zaratustra daje słuchaczom ich najwyższą myśl: człowiek ma zostać pokonany.
Czytaj w książce →
Co mówili krytycy
Brandes dowodzi, że Nietzsche, podobnie jak Hartmann, przeczy możliwości równości i pokoju, ponieważ życie jest nierównością i wojną, wysławiając dobrą wojnę, która uświęca każdą sprawę, i że obaj odzwierciedlają militaryzm nowego Cesarstwa Niemieckiego, przy czym Nietzsche różni się tylko tym, że chce wojny, by nie wymarła męskość.
Mencken dowodzi, że dla Nietzschego instynkt i eksperyment ujawniają własną moc, że szczęście polega na niepohamowanym poddawaniu się woli mocy w nieustannym współzawodnictwie, przytaczając Zaratustrowe „nie do pokoju, lecz do zwycięstwa” i rzucanie kośćmi ze śmiercią, i że oznacza to krucjatę przeciw etyce poświęcania się dla niższych oraz przewartościowanie, które uwalnia wolę mocy od niesławy.