Część trzecia · LX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Cnota tancerza i śmiejąca się złośliwość

Jeśli cnota ma tancerza jest cnotą, jeślim skokiem nóg obu wskakiwał często w złoto-szmaragdowe olśnienie:

jeśli ma złośliwość śmiejącym się jest szydem, zagnieżdżonym pośród róż pnących i liliowych zagąszczy:

— a w śmiechu zło wszelkie jednoczy się, lecz uświęcone i rozgrzeszone własną błogością: —

jeśli alfą i omegą mą jest, że wszystko ciężkie lekkim, każde ciało tancerzem, każdy duch ptakiem stać się winien: a zaprawdę, toć jest alfą i omegą moją! —

o, jakżebym nie miał być żądnym wieczności i weselnego pierścienia pierścieni, — pierścienia wrotu nie pragnąć?

Nigdym nie napotykał kobiety, z którą bym dzieci chciał, snadź ta jest kobietą, którą ukochałem: albowiem kocham cię, o wieczności!

*Albowiem kocham cię, o wieczności*!

Zaratustra nazywa swą cnotę cnotą tancerza i mówi, że w śmiechu jednoczy się wszelkie zło, lecz uświęcone i rozgrzeszone. Wskazuje swą alfę i omegę: każde ciało tancerzem, każdy duch ptakiem.

Śmiech, taniec i lekkośćJego cnota jest cnotą tancerza, a jego złośliwość — śmiejącą się, uświęconą własną błogością.
Duch ciężkościJego alfą i omegą jest, by wszystko ciężkie stało się lekkim — odwrotność ducha ciężkości.

Komentarze do tego rozdziału

Co mówili krytycy

Anthony M. Ludovici, Notes on Thus Spake Zarathustra (1909)

Nie od Zaratustry należy zaczynaćAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909interpretacja

Ludovici dowodzi, że Zaratustry, choć jest to opus magnum Nietzschego, nie należy czytać jako pierwszego: wiele rozdziałów jest niemal pozbawionych sensu bez znajomości życia i przyjaźni Nietzschego, a jego poglądy filozoficzne najlepiej objaśniają inne dzieła, które sam uważał za przygotowanie do tej książki.

Siedem pieczęci: pean na cześć powrotuAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909wykład

Ludovici opisuje „Siedem pieczęci” jako ostateczny pean Zaratustry na cześć Wieczności i obrączki obrączek, pierścienia wiecznego powrotu.