Część trzecia · LX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Weselny pierścień pierścieni

Wieczny powrót Potwierdzenie („tak” wobec życia, amor fati)Zaratustra Siedem pieczęci (pieśń „Tak” i „Amen”)

Czytaj w książce →

o, jakżebym ja nie miał być żądnym wieczności i weselnego pierścienia pierścieni, — pierścienia wrotu nie pragnąć!

Pierwsze pojawienie się refrenu, który zamyka każdą pieczęć.

Wieczny powrótWieczny powrót zostaje nazwany weselnym pierścieniem, czymś, co należy kochać i czego należy chcieć.
Potwierdzenie („tak” wobec życia, amor fati)Żarliwa miłość do wieczności to „tak” tej księgi w najpełniejszej postaci.

Komentarze do tego rozdziału

Co mówili krytycy

Anthony M. Ludovici, Notes on Thus Spake Zarathustra (1909)

Nie od Zaratustry należy zaczynaćAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909interpretacja

Ludovici dowodzi, że Zaratustry, choć jest to opus magnum Nietzschego, nie należy czytać jako pierwszego: wiele rozdziałów jest niemal pozbawionych sensu bez znajomości życia i przyjaźni Nietzschego, a jego poglądy filozoficzne najlepiej objaśniają inne dzieła, które sam uważał za przygotowanie do tej książki.

Siedem pieczęci: pean na cześć powrotuAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909wykład

Ludovici opisuje „Siedem pieczęci” jako ostateczny pean Zaratustry na cześć Wieczności i obrączki obrączek, pierścienia wiecznego powrotu.