W południe

— Śpieszył więc Zaratustra i śpieszył coraz dalej, i nie spotykał już nikogo, i był sam jeden, i raz wraz myślą do siebie powracał, i rozkoszował się samotnością, i chłonął ją, i rozmyślał o wielu dobrych rzeczach, —…

Biegnąc samotnie, Zaratustra mija stare drzewo oplecione winnym krzewem, ciężkim od gron. Chce zerwać grono, lecz woli zlec i zasnąć, z oczyma wciąż otwartymi na drzewo.

„Cicho! Cicho! Czyż nie doskonałym stał się właśnie świat? Cóż to ze mną dzieje się? Jak pieściwe wiatru tchnienie po taflowej morza toni tańczy niewidzialnie, lekko, jak puch zwinnie: tak oto — sen po mnie pląsa. Oka…

Zasypiając, Zaratustra mówi do swego serca o śnie, który lekko po nim pląsa, a duszę zostawia w jawie. Porównuje się do nawy w cichej zatoce i każe duszy milczeć, gdy południe pije kroplę złotego szczęścia.

Owóż to najmniejsze, to najcichsze, to najlżejsze, jaszczurki jednej szmer, jedno tchnienie, jeden mig, oka jedno mgnienie: — *mało*, oto przymiot *najlepszego* szczęścia. Cicho!

Zaratustra odwołuje swe dawne powiedzenie, że do szczęścia mało potrzeba, nazywając je bluźnierstwem. Teraz widzi, że najlepsze szczęście składa się z rzeczy najcichszych i najlżejszych.

— Cóż się dzieje ze mną: bacz! Czyż nie pierzchnął czas? Czy nie spadam ja? Czy nie spadłem — bacz! w studnię wieczności? — Cóż się dzieje ze mną? Cicho! Razi mnie — o biada — w serce? W serce mnie uraża! O złam się,…

Czas zdaje się pierzchać, a Zaratustra czuje, że spadł w wieczność, ugodzony w serce. Goni umykającą złotą obręcz, potem każe nogom i sercu wstawać, lecz dusza broni się i znów zapada w sen.

„Wstawaj — rzekł Zaratustra — ty złodziejko mała, mitrężąca dzienny czas! Jakże to? Jeszcze ciągle przeciągać się chcesz, ciągle ziewać, wzdychać i w głębokie studnie padać? Kimże jesteś! O duszo ma!” (i tu przeraził…

Zaratustra budzi się, przestraszony promieniem słońca na twarzy. Pyta niebo, kiedy spije z powrotem jego przedziwną duszę, po czym wstaje jak z upojenia i widzi, że spał tylko krótko.