XXIII. Dziecię ze zwierciadłem

Zaczem powrócił Zaratustra w góry i do samotni swej jaskini, a odosobniwszy się od ludzi, czekał jako siewca, gdy swój posiew rzuci. Wzbierała wszakże jego dusza niecierpliwością i pożądaniem tych, których ukochał: gdyż…

Rozstawszy się z uczniami, Zaratustra czeka jako siewca, gdy swój posiew rzuci. Jego dusza wzbiera niecierpliwością ku tym, których ukochał, i pewnego zaranka przed świtem przemawia do swego serca.

„Jakiż to sen mnie tak przeraził, żem się aż oto zbudził? Nie zjawiłoż mi się dziecię, przystępujące do mnie ze zwierciadłem? »O, Zaratustro — rzekło do mnie dziecię — przejrzyj się w zwierciadle!« A gdym w owo lustro…

Dziecię podsuwa zwierciadło, a Zaratustra widzi w nim nie siebie, lecz diabła maszkarę. Odczytuje to jako przestrogę, że jego nauka jest w niebezpieczeństwie, że zielsko za pszenicę się podaje, i postanawia szukać straconych.

Z tymi słowy zerwał się Zaratustra, lecz nie jako przepłoszony, co ucieczki szuka, raczej jako jasnowidz i pieśniarz, na którego duch zstąpił. W zdumieniu spoglądały na niego orzeł i wąż: gdyż jako jutrznia promieniało…

Zrywa się nie jako przepłoszony, lecz jako jasnowidz, na którego duch zstąpił. Zdumione zwierzęta widzą na jego obliczu zbliżające się szczęście, a on mówi, że jest ranny swym szczęściem i znów może przemawiać i darowywać.

Miłość ma niecierpliwa potokami zlewa się na niże, na wschód i zachód. Z milczących gór, z boleści burz prądem rwie ma dusza na doliny. Za długo tęskniłem i wyzierałem w dal. Zbyt długo władała mną samotność: i tak oto…

Zbyt długo władała nim samotność, oduczył się więc milczenia i stał się wskroś ustami, strumieniem, co rwie na doliny. Skacze w wóz nawałnicy, by odnaleźć wyspy szczęśliwości, kochając nawet swych wrogów jako cząstkę swej szczęśliwości.

A gdy najdzikszego z mych koni dosiąść pragnę, włócznia mi moja najlepiej wonczas wygadza: ona mej nodze każdego czasu rada służy: — Ta włócznia, którą w mych wrogów cisnę! Jakżem wdzięczny nieprzyjaciołom moim, że…

Włócznia pomaga mu dosiąść najdzikszego z koni, a on jest wdzięczny wrogom, że ma w kogo nią cisnąć. Jego szczęście nadciągnie jako burza; wrogowie wezmą go za złego, a przyjaciele mogą umknąć przed jego dziką mądrością.

Och, bodajżebym ja potrafił fletnią pasterczą przywabić was z powrotem! Och, bodajżeby ma lwia mądrość tkliwych nauczyła się poryków! Wszak tyle nauczyliśmy się już społem!

Ma nadzieję przywabić przyjaciół z powrotem fletnią pasterską. Jego dzika mądrość, zrodzona w samotnych górach, błąka się teraz po pustkowiu, szukając miękkiej gleby serc jego przyjaciół.