Introduction to Thus Spake Zarathustra

Förster-Nietzsche twierdzi, że Zaratustra jest najbardziej osobistym dziełem jej brata, historią jego przyjaźni, uniesień i rozczarowań, oraz że postać ta nawiedzała jego sny od dzieciństwa, zanim utożsamił ją z perskim prorokiem, przytaczając jego notatkę o perskiej idei tysiącletniego „Hazar” proroka.

Förster-Nietzsche dowodzi, że ideał nadczłowieka był obecny już w pismach Nietzschego z lat 1873–75 jako nadzieja wyhodowania wielkich jednostek, młodzieńczy pogląd, że cel ludzkości leży w jej najwyższych okazach; w Zaratustrze ideał ten zostaje przeniesiony w przyszłość i osnuty stawaniem się, ponad nawet Zbawiciela, skoro „nie było jeszcze nigdy nadczłowieka”.

Förster-Nietzsche dowodzi, że „hodowanie nadczłowieka” oznacza przemianę człowieka przez nowe, wyższe wartości, które mają zastąpić chrześcijańskie wartościowania zrodzone z resentymentu słabych; nadczłowiek nie jest odległą fantazją ani nowym gatunkiem w sensie Darwina, lecz możliwością, którą obecni ludzie mogliby urzeczywistnić, przyjmując nowe wartości, tak jak niegdyś chrześcijaństwo w krótkim czasie przewartościowało wartości grecko-rzymskie.

Förster-Nietzsche podaje, że w notatkach Nietzschego „nadczłowiek” oznacza typ najlepiej udany w przeciwieństwie do człowieka nowoczesnego, że samego Zaratustrę uważał za jego przykład i że w Ecce Homo nazwał „wielkie zdrowie”, opisane w aforyzmie 382 Wiedzy radosnej, fizjologicznym warunkiem tego typu.

Förster-Nietzsche twierdzi, że książka narodziła się w sierpniu 1881 roku w Sils Maria, gdy idea wiecznego powrotu, którą Nietzsche w Ecce Homo nazywa zasadniczą myślą dzieła i najwyższą formułą mówienia „tak”, uderzyła go przy skale koło Surlei, i że postanowił wówczas objawić ją ustami Zaratustry; pierwszy plan nosił tytuł „Południe i wieczność”.

Förster-Nietzsche przytacza słowa Nietzschego, że wieczny powrót, najwyższa formuła filozofii mówiącej „tak”, jest zasadniczą myślą Zaratustry i po raz pierwszy przyszedł mu na myśl w sierpniu 1881 roku.

Förster-Nietzsche twierdzi, że gdy w 1881 roku zdrowie Nietzschego się poprawiło, gorzkie rozczarowania przyjaciółmi kazały mu odczuć grozę samotności, a nie znajdując nikogo, kto mógłby za nim podążyć, stworzył doskonałego przyjaciela w postaci majestatycznego filozofa i uczynił go głosicielem swojej ewangelii.

Förster-Nietzsche odnotowuje, że część pierwsza powstała w około dziesięć dni w Rapallo w lutym 1883 roku i została ukończona w godzinie śmierci Wagnera, że spotkała się z niezrozumieniem, że „Pieśń nocna” powstała ponurą, samotną wiosną w Rzymie, a część druga w dziesięć dni w Sils Maria latem 1883 roku.

Förster-Nietzsche przytacza Ecce Homo, gdzie Nietzsche opisuje pisanie Zaratustry jako natchnienie w dawnym sensie: myśli rozbłyskujące jak błyskawica, z koniecznością, ekstazę i mimowolność obrazów, w której wszystkie rzeczy zdają się przychodzić i chcieć stać się przenośniami.

Förster-Nietzsche odnotowuje, że część trzecia powstała w Nicei zimą 1883–84, a „O starych i nowych tablicach” podczas wspinaczki do Eze, wśród cielesnej sprawności i tańca, oraz że część czwarta, pisana z przerwami w latach 1884–85, przeznaczona była „tylko dla moich przyjaciół” i wydrukowana w czterdziestu egzemplarzach, z których rozdał tylko siedem, choć wciąż planował część piątą i szóstą.

Förster-Nietzsche przytacza wyjaśnienie Nietzschego, że wybrał Zaratustrę, ponieważ perski prorok stworzył błąd moralności, czyniąc dobro i zło kołem napędowym rzeczy, i dlatego musi być pierwszym, który go dostrzeże; jako najbardziej prawdomówny myśliciel jego imię oznacza samoprzezwyciężenie moralności przez prawdomówność.