Część pierwsza · XVII. O drogach twórcy

Stać się popiołem: droga ku samemu sobie

Idziesz, samotniku, drogą ku samemu sobie! Tuż obok ciebie droga twa wiedzie i tuż obok twych siedmiu diabłów.

Kacerzem będziesz dla siebie i czarownicą, będziesz i wróżbiarzem, i błaznem, i wątpicielem, i nieświętym, i złoczyńcą.

Winieneś pragnąć, abyś się spalił we własnym ogniu: bo jako odnowić się chcesz, jeśliś się wprzódy w popiół nie zamienił.

Idziesz, samotniku, drogą tworzącego: boga chcesz sobie stworzyć z siedmiu diabłów swoich.

Idziesz, samotniku, drogą miłującego: samegoś siebie umiłował i gardzisz przeto sobą, jako gardzą, którzy kochają.

Tworzyć pragnie kochający, jako że wzgardził! Cóż ten wie o miłości, co nie musiał gardzić tym właśnie, co ukochał.

Najgorszym wrogiem jest się samemu sobie. Droga wiedzie obok siedmiu własnych diabłów, przez bycie dla siebie kacerzem i złoczyńcą, ku spaleniu i odnowie. Miłość i wzgarda dla siebie razem napędzają tworzenie.

Przezwyciężenie samego siebieSamotnik musi przejść obok swych siedmiu diabłów i spłonąć we własnym ogniu, by stać się nowym.
Tworzenie i twórcaZe swych siedmiu diabłów chce stworzyć sobie boga, a miłujący tworzy, bo gardzi tym, co kocha.

Komentarze do tego rozdziału

Co mówili krytycy

Anthony M. Ludovici, Notes on Thus Spake Zarathustra (1909)

Wolność nie jest celem samym w sobieAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909interpretacja

Ludovici dowodzi, że w rozdziale „O starych i nowych tablicach” wolność jako powszechne dezyderatum otrzymuje cios śmiertelny: Nietzsche uważał wolność za niebezpieczną w niegodnych rękach, pytając „wolny do czego?” i wymagając, by najpierw być kimś, kto potrafi chcieć.