XXXIII. Pieśń grobowa

„Tam wyspa grobów leży milcząca; na niej są też i groby młodości mej. Niewiędnący wieniec życia zaniosę ja tam”. Co postanowiwszy w sercu swoim, przeprawiłem się przez morze. — O, wy młodości mojej oblicza i zjawy! O,…

Zaratustra płynie na wyspę grobów, by złożyć wieniec zjawom i miłościom swej młodości, które nazywa teraz swymi nieboszczykami. Mówi, że wciąż je posiada i nie umie ich nazwać inaczej niż ich niewiernością.

Aby mnie zabić, duszono was, ptaki śpiewające mej nadziei! Ku wam, umiłowaniu memu, padała zawsze strzała złośliwości, aby w me serce trafić! I trafiała przecie! Wyście to wszak byli zawsze mego serca miąższą, władaniem…

Mówi, że wrogowie zabili mu najdroższych, by go zranić, i nazywa to rzeczą gorszą niż wszystkie morderstwa ludzkie. Składa wieniec wraz z przekleństwem, bo uczynili jego wieczność krótką jak zamierający ton.

Tymi słowy mówiła raz w dobrą godzinę ma czystość: „boskimi niechaj mi będą wszystkie istoty”. Wówczas opadliście mnie brudnymi upiory; och, dokądże pierzchła owa dobra godzina! „Dnie wszystkie niech mi uświęcone będą”…

Wspomina każde młodzieńcze ślubowanie czystości, radosnej mądrości i miłosierdzia oraz to, jak wrogowie je zatruli. Nasyłali upiory, ohydną sowę, żebraków i tłustsze ofiary, a wreszcie uwiedli jego śpiewaka, tak że najwyższy jego taniec pozostał niewypowiedziany w członkach.

Jakżem ja to zniósł? Jakżem przebolał i zmógł takie dopuszczenia? Jakże powstała ma dusza z tych grobów? Jest we mnie coś nierannego, co się pogrześć nie da, a skały kruszyć zdolne: zwie się to *mą wolą*. Milcząc kroczy…

Pytając, jak przetrwał takie rany, odpowiada, że jego wola, milcząca, niezmienna i twarda, jest ranna jedynie na pięcie. Sławi ją jako burzycielkę grobów.

Jeszcześ ty mi jest wszystkich grobów burzycielką: chwała ci, ma wolo! A gdzie groby, tam tylko bywają zmartwychpowstania. —

Zaratustra sławi swą wolę i mówi, że zmartwychpowstanie wymaga grobów.