Wielu umiera za późno, niektórzy umierają zbyt wcześnie. Obco brzmi jeszcze nauka: „umieraj w porę!” Umieraj w porę: tako poucza Zaratustra. Oczywiście, kto nigdy w porę nie żył, jakżeby ten miał w porę umrzeć? Obyś…
Zaratustra otwiera mowę swoim nakazem i mówi, że kto nigdy w porę nie żył, nie może też w porę umrzeć. Mówi, że śmierć nie jest jeszcze świętem uroczystym.
Czytaj w książce →Ja wam wskazuję skon dokonywujący, skon co dla żywych bodźcem i ślubowaniem się staje. Własną śmiercią umiera dokonywujący, umiera zwycięski w otoczeniu ślubujących i nadziei pełnych. Tako umierać powinni się ludzie…
Idealna śmierć jest zwycięska, w otoczeniu ślubujących i nadziei pełnych; rzeczą wtórą jest śmierć w walce. Obie zestawione są ze śmiercią, co zęby szczerzy i niby złodziej się skrada. Kto ma cel swój i puściznę po sobie, ten pragnie śmierci w porę.
Czytaj w książce →Moją śmierć sławię ja wam, śmierć wolną, która po mnie przyjdzie, ponieważ ja tego chcę.
Zaratustra sławi śmierć, która przychodzi, ponieważ on tego chce.
Czytaj w książce →Zaprawdę, nie chcę być jako powroźnicy, co wysnuwają nić coraz dłuższą, sami przy tym wstecz się cofając. Niejeden staje się zbyt stary dla własnych prawd i zwycięstw; bezzębne usta nie mają prawa do każdej prawdy. Zaś…
Zaratustra mówi, że niejeden staje się zbyt stary dla własnych prawd i powinien odejść, póki najlepiej smakuje. Inni zbyt długo wiszą na gałęzi, trzymani przez tchórzostwo, a on pragnie burzy, która by ich strząsnęła.
Czytaj w książce →Obyż przyszli kaznodzieje *rychłej* śmierci! To by mi były wichry pożądane i otrząsacze drzewa życia! Zewsząd słyszę jednak tylko kaznodziejów powolnej śmierci i cierpliwości na wszystko, co „ziemskie”. Ach, wy to…
Zaratustra pragnie kaznodziejów rychłej śmierci i szydzi z tych, którzy głoszą śmierć powolną. Hebrajczyk Jezus, niedojrzały i opadnięty tęsknicą za śmiercią, może odwołałby swą naukę, gdyby żył dłużej. Kto dojrzały, ten wolny jest ku śmierci i wolny w śmierci.
Czytaj w książce →Niechże skon wasz nie będzie bluźnierstwem człowiekowi i ziemi, przyjaciele moi: upraszam to sobie od miodu dusz waszych. W skonie waszym niech płonie duch i cnota wasza, jako zorza wieczorna ponad ziemią, — w…
Zaratustra prosi, by skon jego przyjaciół nie był bluźnierstwem człowiekowi i ziemi, lecz płonął jako zorza wieczorna. Sam w ziemię się obróci, a złotą piłkę swego celu przerzuca przyjaciołom.
Czytaj w książce →To eksperyment z interaktywną lekturą i z wykorzystaniem AI, by pomóc ci się rozwijać. Tako rzecze Zaratustra to tekst, z którym współczesnemu czytelnikowi notorycznie trudno się zmierzyć; potraktowany jednak jako zestaw ćwiczeń umysłowych, z pewnością odmieni twoje myślenie, zanim dotrzesz do końca. Po drodze pomoże ci towarzyszka, która jest zawsze obok książki.
Czy podejmujesz wyzwanie?
Co mówili krytycy
Ludovici twierdzi, że Nietzsche nie lubił słowa „samobójstwo” z powodu jego posmaku zła i nazwał ten czyn dobrowolną śmiercią, by przywrócić mu godność, jaką miał w starożytności klasycznej.