Część pierwsza · IV. O wzgardzicielach ciała

Dlaczego gardziciele ciała chcą zaniknąć

Nawet w waszym nierozsądku i wzgardzie, wy ciała gardziciele, służycie swej samości. Powiadam ja wam: samość wasza umrzeć chce i odwraca się precz od życia.

Nie podoła ona już temu, czego najserdeczniej pragnie — tworzyć ponad siebie już nie zdoła. Tego ona pragnie najbardziej, to jest żarem wnętrznym. Lecz za późno już na to dla niej: — przeto chce wasza samość zaniknąć, wy ciała gardziciele.

Zaniknąć chce wasza samość i temu staliście się wy ciała gardzicielami! Gdyż nie zdołacie wy już ponad samych siebie tworzyć.

I przeto złorzeczycie życiu i ziemi. Nieświadoma zawiść jest w kosym wejrzeniu waszej wzgardy.

Nawet gardziciele służą swej samości, która chce umrzeć, gdyż nie zdoła już tworzyć ponad siebie. Ich wzgarda dla życia i ziemi kryje nieuświadomioną zawiść.

Tworzenie i twórcaNajgłębszym pragnieniem samości jest tworzyć ponad siebie; gardziciele, którzy tego już nie potrafią, chcą zaniknąć.
Zaświaty i zaświatowcyWzgarda dla ciała i ziemi okazuje się gniewem i zawiścią tych, którzy nie potrafią tworzyć.

Komentarze do tego rozdziału

Co mówili krytycy

Anthony M. Ludovici, Notes on Thus Spake Zarathustra (1909)

Mały i wielki rozum: intelekt i instynktAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909interpretacja

Ludovici twierdzi, że w rozdziale „O wzgardzicielach ciała” Zaratustra nazywa intelekt małym rozumem, a instynkty wielkim rozumem, przyjmując pogląd Schopenhauera na intelekt jako narzędzie ciała i przestrzegając przed wynoszeniem rozumu ponad instynkty.