IX. O kaznodziejach śmierci

Bywają kaznodzieje śmierci: a ziemia jest przepełniona takimi, których by należało nawoływać do odwrotu od życia. Pełna jest ziemia zbytecznych, zepsute jest powietrze od tych nader licznych. Niechże ich „żywotem…

Zaratustra mówi, że ziemia jest pełna kaznodziejów śmierci i zbytecznych. Następnie opisuje okrutników, którzy kryją w sobie drapieżne zwierzę i nie mają wyboru prócz chuci lub samoudręczenia.

To są suchotnicy na duszy: ledwie zrodzeni i już umierać poczynający i roztęsknieni ku naukom znużenia i samozaparcia. Pragnęliby nie żyć, zaś my mamy przytakiwać tej ich woli! Miejmy się na baczności i nie budźmy tych…

Suchotnicy na duszy, ledwie zrodzeni, już zaczynają umierać. Na widok chorego lub trupa mówią, że życie jest pokonane, lecz Zaratustra odpowiada, że pokonane jest tylko ich oko. Czekają ponuro na śmierć albo czepiają się życia, drwiąc z siebie, że się go czepiają.

„Życie jest tylko cierpieniem” — mówią inni i nie kłamią przy tym: baczcież więc, abyście sami żyć przestali. Baczcież, aby ustało to życie, które jest tylko cierpieniem.

Zaratustra przyznaje, że ci inni nie kłamią, po czym każe im baczyć, by sami żyć przestali, i uczynić „powinieneś samego siebie zabić!” nauką swej cnoty.

„Rozpusta jest grzechem”, — powiadają jedni z tych kaznodziejów śmierci — „usuńmy się przeto i nie płódźmy dzieci!” „Rodzenie jest mozolne, — mówią inni — i po cóż jeszcze rodzić? Rodzi się wszak tylko nieszczęśliwych!”…

Zaratustra wylicza tych, którzy potępiają rozpustę i rodzenie, oraz tych, którzy głoszą litość. Gdyby litościwi byli konsekwentni, obmierziliby bliźnim życie; ich prawdziwą dobrocią byłoby być złymi.

Lecz i wy, dla których życie jest wściekłą pracą i niepokojem: czyście wy nie umęczeni życiem? Czyście wy nie dojrzeli do kaznodziejstwa o śmierci? Wy, coście umiłowali pracę gwałtowną oraz wszystko, co prędkie, nowe,…

Zaratustra zwraca się przeciw słuchaczom, którzy kochają gwałtowną pracę oraz wszystko, co nowe i obce. Ich pilność nazywa ucieczką i chęcią zapomnienia o sobie. Kończy słowami, że wszystko mu jedno, czy to będzie śmierć, czy żywot wieczny, byle tylko szybko odeszli.