Część trzecia · LX. Siedem pieczęci (czyli: Pieśń na „tak” i „amen”)

Rozkosz żeglarza w bezmiarze

Potwierdzenie („tak” wobec życia, amor fati)Znijście (zstępowanie)Zaratustra Siedem pieczęci (pieśń „Tak” i „Amen”)

Jeślim morzu jest skłonny oraz wszystkiemu, co morza tchnienie z sobą niesie, a najskłonniejszy wówczas, gdy mi się ono gniewnie przeciwi:

jeśli owa poszukiwań pochopność jest we mnie, co żagle ku nieodkrytym krainom wydyma, jeśli żeglarza pochopność w mojej jest ochocie,

jeślim, radością pijany, wołał kiedy: „ląd sprzed oczu ginie — ostatnie opadają łańcuchy —

— bezmiar tylko wokół mnie szumi, hen w dali lśni jeno czas i przestrzeń, dalejże! przed się! dzielne ty serce! —

o, jakżebym ja nie miał żądnym być wieczności i weselnego pierścienia pierścieni, — pierścienia wrotu nie pragnąć?

Nigdym nie napotykał kobiety, z którą bym dzieci chciał, snadź ta jest kobietą, którą kocham: albowiem kocham cię, o wieczności!

*Albowiem kocham cię, o wieczności*!

Kocha morze i pochopność poszukiwań, która wydyma żagle ku nieodkrytym krainom. Woła, że ląd ginie sprzed oczu i opadają ostatnie łańcuchy.

Potwierdzenie („tak” wobec życia, amor fati)Kocha morze nawet wtedy, gdy mu się przeciwi, i pokrzepia swe stare serce, by płynęło w bezmiar.
Znijście (zstępowanie)Odbicie żeglarza od brzegu i opadnięcie ostatniego łańcucha są echem wyruszania w drogę, które przenika całą księgę.

Komentarze do tego rozdziału

Co mówili krytycy

Anthony M. Ludovici, Notes on Thus Spake Zarathustra (1909)

Nie od Zaratustry należy zaczynaćAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909interpretacja

Ludovici dowodzi, że Zaratustry, choć jest to opus magnum Nietzschego, nie należy czytać jako pierwszego: wiele rozdziałów jest niemal pozbawionych sensu bez znajomości życia i przyjaźni Nietzschego, a jego poglądy filozoficzne najlepiej objaśniają inne dzieła, które sam uważał za przygotowanie do tej książki.

Siedem pieczęci: pean na cześć powrotuAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909wykład

Ludovici opisuje „Siedem pieczęci” jako ostateczny pean Zaratustry na cześć Wieczności i obrączki obrączek, pierścienia wiecznego powrotu.