Część pierwsza · XVII. O drogach twórcy

Idź z miłością i ze łzami

Z miłością swą idź do samotni i z twórczością twą, o bracie mój; — późno powlecze się wreszcie za tobą kulawa sprawiedliwość.

I ze łzami mymi idź w samotnię swą, o bracie mój! Kocham tego, co ponad siebie samego tworzyć pragnie i tak oto zanika. —

Tako rzecze Zaratustra.

Zaratustra posyła brata w samotnię z miłością, twórczością i ze swoimi łzami. Mówi, że kocha tego, kto ponad siebie samego tworzyć pragnie i tak oto zanika.

Tworzenie i twórcaZaratustra kocha tego, kto tworzy ponad siebie i przez to ginie.
SamotnośćPosyła brata w samotnię z miłością i twórczością, a sprawiedliwość przywlecze się późno.

Komentarze do tego rozdziału

Co mówili krytycy

Anthony M. Ludovici, Notes on Thus Spake Zarathustra (1909)

Wolność nie jest celem samym w sobieAnthony M. Ludovici · Notes on Thus Spake Zarathustra, 1909interpretacja

Ludovici dowodzi, że w rozdziale „O starych i nowych tablicach” wolność jako powszechne dezyderatum otrzymuje cios śmiertelny: Nietzsche uważał wolność za niebezpieczną w niegodnych rękach, pytając „wolny do czego?” i wymagając, by najpierw być kimś, kto potrafi chcieć.